Ik heb fouten gemaakt.

Gastblogger: Sonaly Sint Jago

“If you don’t come out of this quarantine with either a new skill, your side hustle started or more knowledge; you never lacked time, you lacked discipline.”

Zo luidt de befaamde quarantaine quote waarmee social media streng optreedt om de succes gevallen te scheiden van de nietsnutten. We hebben het allemaal voorbij zien komen. Mijn zus en ik hadden het erover. Ze is het niet eens met de opgevoerde sociale druk. “Het is niet dat je na afloop van deze crisis een checklist in je handen krijgt gedrukt zodra je een stap buiten de deur zet,” beargumenteerde ze. “Laat een ieder in zijn waarde. Do you. We weten niet waar anderen mee worstelen.” Het zette me aan het denken. Waar zij de quote als veroordelend ervaart, vind ik het juist motiverend. Misschien omdat het benadrukt je tijd nuttig te gebruiken en niet bij de pakken neer te zitten. Misschien omdat het geen genoegen neemt met het minimale. Of is het omdat ik trots voldoening haal uit het afvinken van de bevonden criteria? Mijn waarneming is duidelijk subjectief. Ik denk dat ik eindelijk het gevoel heb dat ik goed bezig ben. Dat is niet altijd zo geweest.

Ik heb fouten gemaakt.
Ik geef het toe.

Om er sterker uit te komen, houd ik graag vast aan de overtuiging dat ik die fouten nodig had om van te leren. Het zou me in staat hebben gesteld te ontdekken hoe het wél moet. Ik houd mezelf voor dat het maken van fouten me enkel ontwikkeling heeft opgeleverd. Of dat de ontwikkeling in ieder geval zwaarder weegt. Zo lukt het me het te interpreteren als een verrijking. Een aanwinst. Al is het in werkelijkheid meer een troost, een zakdoek. Want in principe hoef je niet door schade en schande wijs te worden. Dat is niet het meest voor de hand liggend. Ik wilde, denk ik, niet luisteren. In het eerste jaar van mijn lerarenopleiding schreef ik een column voor het digitale studentenblad. Daarin stond beschreven dat ik dit keer geen drop-out student zou zijn. Alleen al de herinnering aan dat doel wikkelt me in schaamte. Waar sta ik nu? Wat heb ik bereikt? Wanneer de tijd me op de vingers tikt en corrigerend toespreekt, is de zakdoek het eerste waar ik naar grijp. “Nu weet je in ieder geval wat je niet wilt,” stel ik mezelf gerust. Ik spreek mezelf hoopvol toe dat met het wegvallen van het een juist meer ruimte ontstaat voor het ander. En dat ik de verloren jaren niet moet bestempelen als verspild maar als opgedane ervaring. Maar hoeveel zakdoeken ik ook trek, soms lijken het net overtredingen waar ik nog steeds voor moet boeten. Levenslessen waar de bel nooit gaat. Op dat soort momenten vind ik het moeilijk de knop om te zetten. Het is een uitdaging niet te bedwelmen in wroeging.

Ik heb fouten gemaakt.
Ik wil van ze leren.

Eerlijk gezegd, denk ik, dat dat het beste is wat ik kan doen. Door te focussen op wat eruit komt, wordt het proces draaglijk. Ik ben ervan overtuigd dat iedere overwinning telt. Hoe klein ook. En dat elke stap leidt naar het volgende. Vroeger dacht ik dat het met ongeduld sneller ging, maar in feite houdt ongeduld je op. Het verstoort wat je het meest nodig hebt: de juiste balans. Zonder balans verlies je het overzicht. Zonder balans loop je vast. Want wat is discipline zonder kennis? Wat is snelheid zonder kompas? Een overvloed aan energie is geen automatische aanvulling op wat je mist in gedrevenheid. De ingrediënten voor succes eisen ieder hun deel. Het is aan jou te bepalen hoe je het vorm geeft. Succes is geen challenge. Het is een mindset. Wie van ons is in staat dat te meten?

Gastblogger Sonaly Sint Jago
Email: sonalysintjago@hotmail.com
Facebook