Gastblogger: Xavianey
Hey Mooi Mens,
Sinds dat ik mij kan herinneren heb ik me altijd anders gevoeld dan anderen. Anders als in de zin van een negatieve zelfbeeld. Als kind voelde ik me altijd buiten gesloten en deed ik altijd heel hard mij best om erbij te horen door mee te gaan in andermans plannen of ik was heel stil en onzeker en liet andere over me heen lopen. Als ik er nu aan denk, ben ik de kleine-ik in mij een grote excuses schuldig voor hoe ik anderen mij liet behandelen. Op de middelbare school werden dingen alleen maar erger. Ik ben dankbaar dat ik niet gepest werd maar toch voelde ik me anders. Ik had vrienden en vriendinnen, maar was altijd bezig mezelf te vergelijken met hen. Dit voedde mijn lage zelfbeeld meer en meer. Niet echt verstandig, ik weet het.
“Iedereen heeft een verhaal maar niet omdat jouw verhaal een donkere begin had betekent het dat je daarin moet blijven. Wees je eigen held en breng jezelf naar het licht waar je hoort te zijn!”
Thuis kon je ook niet echt beschrijven als; a place called home, door wat er allemaal achter gesloten deuren speelde. Het was verre van een mooie plek om te zijn. Al moet ik zeggen dat ik ook wel kleine mooie momenten heb gekend. Maar wat ik heb geleerd tijdens mijn reis is dat je je verzorgers niet kwalijk kan nemen voor hoe zij je behandeld hebben omdat zij 9 van de 10 keer ook niet beter wisten. Zij zijn ook getraumatiseerde kinderen van getraumatiseerde ouders die het ook niet beter wisten. Enige wat jij kan doen is stoppen met naar achter kijken en die cirkel verbreken om de volgende generatie te kunnen redden.
Niet goed genoeg
Als ik ga kijken naar mijn relaties in het verleden heb ik mezelf heel erg tekortgedaan. Ik sprong van ongezonde relatie naar ongezonde relatie. Van die relaties die je mentaal gewoon kapot maken. Ik was constant bezig met aanpassen naar behoeftes van mijn partner waardoor ik mijzelf kwijtraakte. Het was geen “wij” meer maar alleen “hij”. Mijn mentaliteit was; ik ben niet goed, ik ben gemiddeld, dus ik verdien gemiddeld! Ik verdien het om zo behandeld te worden. Ik was in die relaties constant onzeker en constant op zoek naar bevestiging. Raar he?
Mijn relaties in het verleden hebben mij zodanig beïnvloed dat ik op gegeven moment zo diep kwam te zitten dat ik bij een psycholoog op de stoel eindigde wegens een zelfmoordpoging. Ik ging van psycholoog naar psycholoog maar om eerlijk te zijn weet ik tot de dag van vandaag niet echt waar het mij mee geholpen heeft want ik belande daarna in een of andere vicieuze cirkel van negativiteit.
M.A.M.A
Op mijn 21ste werd ik onverwachts, ongepland en ook alleenstaande moeder. Ik heb geen spijt van het mijn kind maar meer spijt van de situatie waarin ik mijn zoon gebracht heb. Voordat ik bevallen was zat ik al op een donkere plek.
Ik heb geen spijt van mijn kind maar wel spijt van de TIMING!
Nadat ik bevallen was werd het steeds donkerder en kouder. Ik belandde in een autopiloot modus. Mijn dagelijkse doel was overleven en dat zag er zo uit; opstaan, klaarmaken, zoontje naar opvang, school, zoontje ophalen, boodschappen, eten, douchen en slapen en het weekend nog een werkdagje bij toevoegen. Zondagen zagen er soms uit als een ongeorganiseerd zooitje.
Ik was letterlijk elke dag aan het proberen mijn hoofd boven water te houden of ik nou wel of niet kon zwemmen.
Dit zorgde ervoor dat ik nogmaals bij de psycholoog belande maar dit keer wegens depressie en heel veel ongemakkelijke impulsieve dwangmatige gedachtes. En ook dit keer weer voelde het ongemakkelijk om daar te zijn omdat ik niet begreep waar het mij mee hielp. Na vier sessies ben ik ermee opgehouden.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
Ik heb heel lang de mensen in mijn verleden de schuld gegeven van mijn mentale en fysieke staat tot in december 2019 er een wonder gebeurde. Ik zag het licht aan het einde van de tunnel. Ik besefte dat ik de enige was die IK kon redden en niemand anders. December 2019 heb ik heel mijn huis uitgeruimd. Dit heeft me vier dagen geduurd.
Op 1 Januari 2020 was ik herboren en in maart 2020 kwam COVID-19! COVID-19 is geen mooie situatie maar uiteindelijk heeft het voor mij tot iets moois geleid. Het heeft ertoe geleid dat ik mezelf moest forceren om binnenin te gaan want ja de wereld lag stil!
Autopilot werd gedeactiveerd.
Ik moest in de spiegel kijken en vragen: Wie ben je?
- Wie ben je nu werkelijk? Weet ik niet !
- Wie wil je zijn? Geen idee!
- Wat is je levensdoel? Weet ik niet!
- Is dit waar je wilt zijn? NEE!
Ik begon te beseffen dat ik al die situaties waar ik in zat zelf aangetrokken heb door niet in te zien wat voor mooi mens ik was Ik voelde dat de echte IK naar buiten wilde komen. Het was haar tijd! Haar tijd om te schijnen! Ik ging van robot naar mens. Al die psychische klachten die ik had begonnen ineens te verdwijnen. Al die kilo’s waar ik jaren mee bezig was begonnen te verdwijnen… Ik had het al die tijd in me, het enige wat ik moest doen was binnenin gaan en het Universum en God om hulp vragen!
Wie ben ik vandaag?
Toen ik een paar maanden geleden de vraag kreeg; wie ben ik? kon ik die verre van beantwoorden… Standaard antwoord was: Ik ben Xavianey, 25 jaar, moeder van L. studeer en werk klaar! Net een vooringestelde robot… Maar wie ik werkelijk was geen idee! Het is gek hoeveel impact mijn jeugd op mijn groei als persoon heeft gehad waardoor ik mezelf kwijtraakte maar weetje wat? Die storm is nu voorbij! 2020 is een van mijn mooiste jaren tot nu, EEUWIG DANKBAAR VOOR DIT JAAR!
Wie ben ik VANDAAG vraag je je misschien af?
Ik ben er nog niet maar een ding weet ik zeker; De vrouw die ik VANDAAG ben is tot alles in staat om te doen waar ze voor op deze AARDE is gezet. De vrouw die ik vandaag ben is MEER DAN alleen maar een alleenstaande ouder. De vrouw die ik VANDAAG ben is NIET GEMIDDELD! De vrouw die ik VANDAAG ben gaat NOOIT MEER TERUG naar de vrouw die ze GISTER was.
Ik ben mijn EIGEN HELD!
Wie kies jij om MORGEN te zijn? Sta op en WEES JOUW HELD!
Lots of love, thank You Universe!
Gastblogger: Xavianey
Website Allexme[/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][/vc_column][/vc_row]
